سلام دوست خوبم:

می خواستم قلبمو بدم بهتو دردتو ازت بگیرم

اما وقتی رفتم سراغ قلبم دیدم که خیلی کمه هیچ خیلی داغونه حتی از رو کردن تنها چیزی که

واسم مونده خجالت زده شدم...

نتونستم بیام جلو سرم انداختم پایین اون گوشه موشه ها یه جایی خودمو قایم کردم که چشام

به چشات نیوفته اون زمان بود فقر وجودمو احساس کردم...

پی نوشت :

تا اسم فقر که میاد همه ماها یاد آدمای بی پول و بی کس می افتیم که واسه نون شبشون محتاج

دست کمکی از طرف یه آدم خوب و شریف هستن ...ولی قافل از این که همون آدم شریف

چقدر فقیر تره البته نه فقر مادی بلکه فقر معنوی!!!

نمی خوام بگم منم جز اون آدمای شریف و خوبم نه ولی در حد توانم تا جایی که تونستم هرجور

که بوده هرکسی که به من رو انداخته روشو زمین ننداختم... و حالا من

من فقیر بودنمو احساس کردم و بزرگترین لطمه ای که می تونست بهم وارد بشه  وارد شد

نمیدونم تا حالا اینو که مثه یه تبل تو خالی باشین رو احساس کردین یا نه؟

یه چیزایی تو این مایه هااا حس از درون تهی و خالی بودن!(وحشتناکه)

انگار هیچی نیستی با وجود اینکه میدونی توام یه انسانی با تمام حقوقی که به انسانها و

آدم ها میدن یا همون حقوق بشر. باشی ولی احساس نبودن خفت کنه... یه واقعییت با

یه احساس متضاد و مخالف درونی... جنگ روان انسان و حقیقت های جهان!

مزخرفه همه چی مزخرفه غیر قابل تحمل دوس نداری تحمل کنی ولی مجبوری

 دوس نداری زندگی کنی ولی بازم مجبوری... زندگی امروزه ی ما همش داره روی پاشنه ی

اجبار می چرخه از سیاست بگیر تا همین عشق و عاشقی حتی عشق و عاشقیمونم رو حساب

اجبار تموم میشه مجبوری یکی رو از ته دلت دوست داشته باشی تا توی این روزگاره بی مهر و محبت

از طرف مقابلت دوست داشته بشی...

می گم مزخرفه باور نمی کنید.

این روزا واسه اینکه حتی ما رو دوس داشته باشن باید دروغ بگی

حق و نا حق بکنی دل آدما رو آسون بشکنی که چی؟ محبوب باشی! آخه این چه جور شه؟

*******************************************

میدونید چرا اینو می گم چون این دردا رو کشیدم با کسایی بودم که واسه اینکه پیش کسی محبوبیتی

که من دارمو بدست بیارن منو شخصیتمو حضورمو خورد و زیر پاهاشون له کردن و به خواستشون

رسیدن... به پاش آبرو بردن... دروغ ...تهمت ... افترا... هر خوصیتی که بده رو تو وجود و ظاهرشون

ظاهر کردن...حالا اینا چه ربطی بهم دارن؟ اگه می گم توی وجودم فقر وجودمو احساس کردم واسه

اینه چون همه ی اینا باعث سرخوردگی و گوشه گیری من شد باعث به وجود اومدن این احساس

دردآور تو زندگیم شد مثه آدمی که توان و قدرت برداشتن یه سنگ بزرگ رو داشته باشه ولی

حوصله و توان روحی این کارو نداشته باشه

منم الان خیلی دوست دارم به دوستم که مریضه کمک کنم چون کلی امید و روحیش رو باخته

می خوام برم جلو بهش روحیه بدم که می تونه با این سرطانی که همه خندهاشو رو لباش خشکونده

مبارزه کنه ولی تا یه قدم میام جلو کم میارم میبینم که من الان خودم خیلی بدتر از اونم

روح و روان من الان خیلی داغونتر از اونه...

چه طور میتونم به یکی مثله خودم کمک کنم؟؟؟

 میلاد امام هشتم ما شیعیانه اول ولادتشونو بهتون تبریک میگم

و بعد شما رو به حرمت و بزرگی این مام قسم میدم

واسه همه مریضا دعا کنید!

خالصانه و بی ریا دعا کنید!

یکی از بهترین شخصیتای زندگیم دوستم کسی که باهم هم قدم بودیم هم قسم بودیم

پیمان خواهری باهم بسته بودیم و دارم از دست میدم

واسش دعا کنید